Hoe het allemaal is begonnen . . . in 2010

Al meer dan 25 jaar is de Brionnais, in het zuiden van de Bourgogne, een tweede thuisland voor ons. Ooit gingen we met onze kinderen kamperen op een piepkleine camping, Château de Montrouant in Gibles.  

Deze Camping bleek voor ons een perfecte uitvalsbasis te zijn voor heel veel jaren kampeer plezier.

(Tekst gaat verder onder de foto)

 

Ieder jaar trokken we met de caravan door Frankrijk en hadden onze vertrouwde camping als ‘toetje’. Niet alleen voor de camping maar ook door het 'thuis-kom-gevoel' als we weer de Bourgogne inreden. De lieflijke omgeving, de rust en bovenal de uitermate vriendelijke mensen in deze streek.

Toen wij in 2010 met z’n tweetjes de camping weer een keer bezochten, zagen we tijdens een wandeling vlak achter de camping, dat ‘Het Huis op de Heuvel’ zoal wij het altijd noemden, 'Les Pins' genaamd, te koop stond.

We keken er plotseling met andere ogen naar, mede door het waanzinnige uitzicht en ook door het besef dat ons pensioen dichterbij kwam. Eenmaal weer in Nederland namen we het besluit om een afspraak met de betreffende notaris (in Frankrijk ook makelaar) te maken. Via de broer van Joop, die, samen met zijn vrouw, in de Morvan (in het noorden van de Bourgogne) woont, werd er een afspraak gemaakt voor de maand daarop.

Op die bewuste dag gingen we nog even bij Jean-Michel en Emmanuelle Gruel, de eigenaren van het Château, langs om hen gedag te zeggen en te vertellen waarvoor we kwamen. Jean Michel trok echter helemaal wit weg toen we de reden vertelden en verbijsterd sprak hij de woorden: 'But don’t you know it is sold ???'

Die week ervoor had hij van andere campinggasten het bericht gekregen dat zij de nieuwe eigenaren waren geworden van ‘Les Pins’. Nadat we eerst behoorlijk confuus waren, besloten we toch om op de afgesproken tijd naar het huis te gaan om te kijken wat er zou gebeuren.

De nieuwe eigenaren zijn inmiddels goede bekenden van ons geworden en over en weer hebben we een goede steun aan elkaar.

Getroost door een fles goede wijn en een lekkere lunch kwamen we ruim op tijd op de plaats van bestemming aan. Omdat alles openstond namen we zelf vast binnen een kijkje. Het uitzicht was nog steeds waanzinnig, maar het huis zelf was in een zeer slechte staat. Om precies 15.00uur (de afgesproken tijd) stopte er een auto met daarin David Bonnetain, de notariszoon. Hij vertelde ons dat het huis inderdaad verkocht was en dat ze door een computerstoring door het onweer onze gegevens waren kwijtgeraakt. En dus konden ze ons niet contacten . . . .

Nu weten we dat het erg hard kan onweren in Frankrijk en dat de computer op het Franse platteland nog niet zo heel lang geleden z’n intrede heeft gedaan, maar toch waren we hier niet blij mee.

Maar . . . . , héél toevallig had hij net de sleutels gekregen van een ander huis in de buurt en of we misschien interesse hadden om daar te gaan kijken. We besloten om mee te gaan, want je weet ten slotte maar nooit. Hij bracht ons naar het kleine dorpje Vareilles en hoe dichter we bij het huis kwamen, hoe leuker het werd. We werden door een hek geleid en vervolgens reden we over een soort oprijlaantje van gras. En daar lag, verscholen, ‘onder’ de rozenstruiken, een kneuterig huisje, er was zelfs een kleine veranda aan de voorkant. We waren op slag verliefd en dat werd alleen maar heviger toen we binnen gingen kijken.

-1 Te Koop 2010 -2 Bij Notaris Bonnetain -3 De eerste Entree 2011 -4 De Entree - Heden -5 Naar de 'Dechetterie'  (Grofvuil station)- 2011 -6 De Entree - 2010 -7 De Entree - Heden -8 L'Auvent (De Luifel) - 2010 -9 L'Auvent (De Luifel) - 2013 -10 L'Auvent (De Luifel) - 2013 -11 L'Auvent (De Luifel) - 2014 -12 L'Auvent (De Luifel) - Heden -13 De Keuken - 2011 -14 De Keuken - Heden -15 De Woonkamer - 2010 -16 De Woonkamer - Heden -17 De Woonkamer - 2010 -18 De Woonkamer - Heden -19 Slaapkamer 'de 12 Balcken' - Noordzijde 2010 -20 Slaapkamer 'de 12 Balcken' - Noordzijde - Heden -21 Slaapkamer 'de 12 Balcken' - Zuidzijde - 2010 -22 Slaapkamer 'de 12 Balcken' - Zuidzijde - Heden -24 Het Waterbasin - Heden -25 Het 'Binnenhof' - 2010 -26 Het 'Binnenhof' - Heden -27 Slaapkamer Zuidzijde - 2010 -28 Slaapkamer Zuidzijde  - Heden -29 Slaapkamer Noordzijde - 2010 -30 Slaapkamer Noordzijde - Heden -31 Badkamer - 2010 -33 Eetkamer - 2010 -34 Eetkamer - Heden -35 Het Houthok - 2010 -36 Het Houthok - Heden

Het was overal een enorme puinhoop maar we keken er dwars doorheen en zagen en voelden de sfeer die er in het huisje heerste. Vanuit de woonkamer keek je zo de heuvels in waar de koeien in het weiland liepen te grazen. Ik denk dat we David wel twee uur bezig hebben gehouden met al onze vragen. Alles was vergeven en vergeten en helemaal vol van onze indrukken reden we de volgende dag weer naar Nederland. Wij hadden onze plannen al helemaal klaar, nu de bank nog. Zover kwam het echter niet . . . .

Eenmaal thuis gekomen checkten we onze mail en wat bleek . . . . Er was een mail (onze gegevens waren blijkbaar weer boven water gekomen!) van Notaris Daniel Bonnetain waarin hij schreef dat er dezelfde dag dat wij vertrokken een andere gegadigde langs was geweest en hij bood gelijk de vraagprijs en dus . . . . verkocht.

Nu waren we niet alleen boos maar ook ontzettend verdrietig. Ons droomhuis . . . . weg! Het duurde wel even voordat we dit uit ons hoofd kregen. Toen dit eenmaal bijna zover was, kwam daar plots op oudejaarsdag een mail van de notaris met de vraag of we nog geïnteresseerd waren. De koper kreeg z’n financiën niet rond en moest zich terugtrekken. We wilden geen overhaaste beslissingen nemen voordat we de zekerheid hadden dat het voor ons wel haalbaar zou zijn. Dit keer was de notaris zeer welwillend en heeft ons alle tijd gegeven die we nodig hadden.

We hebben een bouwkundig rapport op laten stellen door Bert, de broer van Joop (Nu architect in de Morvan) en het plan aan onze bank voorgelegd. Toen beiden geen problemen op leverden, hebben we een goede prijs kunnen bedingen. Met de eigenaresse zijn we tot een overeenkomst gekomen dat zij de inboedel (dus ook alle zooi) mocht laten staan. Hier was zij enorm blij mee, want ze moest in haar eentje steeds van Lyon naar Vareilles met de trein om dan vervolgens met wat spulletjes in plastic zakjes weer naar huis te reizen.

Lees het volgende jaar in - Dit was ons jaar 2011

  Direct naar de

  Historie pagina's

- Dit was ons jaar 2011

- (Dit was ons jaar 2012)

- Dit was ons jaar 2013

- Dit was ons jaar 2014

- Dit was ons jaar 2015

- Dit was ons jaar 2016

- Dit was ons jaar 2017

Topics

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mei 2011 bij Me Bonnetain-05b.jpg

Me. David Bonnetain (Li) legt alles uit. Midden Jacques Labrosse (onze 'maai-boer') en rechts Mme. Yvette Nachury.